Πως περάσατε τις γιορτές?
Θέλω να ρωτήσω όλους τους φίλους πως πέρασαν τις γιορτές και πρώτη την Βίκη. Περάσατε καλά ?φάγατε καλά?
Bίκη μια χαρά σε βρίσκω με όλα τα πήγαινε - έλα που σου προέκυψαν. Ακμαιότατη και έτοιμη για νέες περιπέτειες. Όσο για την Αννούλα που λείπει είσαι ακόμα στο στάδιο προσαρμογής, υπομονή.....
Εγώ όπως σου έγραψα αφού ετοίμασα τα Χριστούγεννα την καταπληκτική terin σου - super έγινε- πήγα μία εβδομάδα στο Kitzbuhel που είναι ένα τυρολέζικο θέρετρο σκι στα σύνορα Αυστρίας - Γερμανίας. Ήταν πολύ ωραίο, εξαιρετικά παραδοσιακό, χιονισμένο και με πολύ ωραίο φαγητό και glue wein εκείνο το γλυκό ζεστο κόκκινο κρασί, που είναι αρωματισμένο με κανέλλα και άλλα μπαχαρικά. Αλήθεια ξέρεις καμμία συνταγή να το φτιάξουμε? Είναι ιδανικό για τα χειμωνιάτικά απογεύματα και φέρνει απίστευτη ζέστη στο σώμα και στη ψυχή. Έφαγα καταπληκτικό ελάφι και πάπια αλλά το βιεννέζικο σνίτσελ ήταν μία απογοήτευση. Τηγανισμένο σε άπειρο βούτυρο μύριζε έντονα και βαριά και ήταν αδύνατο να το φάει κάποιος όλο. Βέβαια είναι και το γεγονός ότι εμένα το βούτυρο μου αρέσει μόνο στο ψωμί και όχι τηγανητό γιατί ως γνήσια κρητικοπούλα λατρεύω το ελαιόλαδο. Τα πρέτζελ ήταν τέλεια και τα αλλαντικά τελειότερα. Το χωριό έχει πολύ νυχτερινή ζωή, αμέτρητα καφέ, καζινο, παραδοσιακά restaurant και πολύ shopping. Έχει επίσης ωραιότατα spa - AROSA SPA, Royal Spa - με πισίνα που ενώ είναι εσωτερική με γυαλί από πάνω, στην έξοδό της ανοίγουν οι πόρτες και βρίσκεσαι να κολυμπάς έξω στο χιονισμένο τοπίο σε αχνιστό νερό οπότε δεν κρυώνεις. Το πιο εντυπωσιακό ήταν η γιορτή με τα πυροτεχνήματα και με τις αναμένες δάδες, που τις κρατούσαν έμπειροι σκιέρ, την Πρωτομηνιά.
Νομίζω πέρασα πολύ ωραία, και θα ξαναπάω, αλλά θα φάω λιγότερες σοκολάτες. Ξέχασα να σου πω ότι μόνιμη μουσική υπόκρουση στο σπίτι και στο κινητό, είχα τα κάλαντα που ανέβασες από τη χορωδία. Να έχουμε όλοι μία υπέροχη χρονιά και να χαμογελάμε περισσότερο ακόμη και στο τηλέφωνο όταν οι άλλοι δεν μας βλέπουν, το αισθάνονται.
Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους,
Κατερίνα
Τι ωραία που είναι η οικογένεια.Η οικογένεια το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής μου.Μικρή μου έλειψε γιατί οι γονείς μου χωρίσανε με πολύ άσχημο τρόπο Ο πατέρας μου πήρε την αδελφή μου κι'εγω μεγάλωσα εσωτερική σε σχολείο.Σ'εμας η μητέρα, μας εγκατελειψε για κάποιον αλλο.Δεν γνώρισα την αγάπη,μόνο το πρέπει. Δυσκολεύτηκα. Δυσκολεύτηκα πολύ αλλά τα κατάφερα. Παντρεύτηκα έκανα την δική μου οικογένεια και είμαι ευτυχισμένη,ότι και να μου συμβεί ,με την οικογένεια και την αγάπη όλα ξεπερνιούνται.Μ'αρέσει πάρα πολύ και ζηλεύω λίγο για την σχέση που εχεις με την κόρη σου. Οτι και να γίνει μην αφήσεις τιποτα να την αγγίξει.Απ'οτι καταλαβαίνω εχεις δώσει προτεραιότητα στα παιδιά σου. Μπράβο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αξία στην ζωή απο τα παιδιά μας(για μένα και απο τον αντρα μου). Μ'αυτά και με τ'αλλα πέρασε η ώρα και πρέπει να φύγω τα λέμε σύντομα.Α. Ξέχασα να σου πώ. Αισθάνομαι ότι αυτός ο χρόνος θα είναι πολύ καλός με ότι καλό και κακό μας συμβεί,και ξέρεις γιατί? Γιατί είμαστε έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε.
Πόσες πληγές κουβαλάμε μέσα μας τελικά. Και τώρα που έχει περάσει καιρός καταφέρνουμε να λέμε τα πράγματα με τ'όνομά τους και να μη λυγίζουμε. Η αλήθεια είναι ότι εγώ κλαίω ακόμα συχνά σε αστείες αφορμές. Στα σοβαρά στυλώνω πόδια και επιβιώνω.
Χαίρομαι που μπορείς και μιλάς για το παρελθόν και είναι φανερό πως η αγάπη της οικογένειας που δημιούργησες έχει γεμίσει τα προηγούμενα κενά. Χαίρομαι πολύ για σένα. Για μένα αυτό το κομμάτι το έχουν γεμίσει τα παιδιά μου γιατί έτσι τα έφερε η ζωή. Θα ήθελα να νοιώθω ότι ανήκω κάπου, ότι φεύγοντας τα παιδιά θα έχω μια συνέχεια με τον σύντροφό μου. Όμως αυτό το συναίσθημα δεν το ξαναένοιωσα ποτέ μετά τον μπαμπά τους κι έτσι γίναμε οι τρεις "ένας για όλους και όλοι για ένα" με πολύ μεγάλη υποστήριξη και αγάπη από την ευρύτερη οικογένεια. Και τώρα που φεύγουν τα παιδιά, γέννησα το tasteFULL και προσπαθώ να στήσω νέα δουλειά. Πως θα πάω δεν ξέρω, που θα καταλήξω δεν ξέρω, ξέρω μόνο πως η διαδρομή μου ήταν πολύ δύσκολη και μιλάω ανοικτά για να δίνω κουράγιο σε όποια μάνα είναι στη δική μου θέση, να ξέρει πως δεν είναι μόνη. Η ζωή δεν είναι τέλεια, όμως μπορούμε να τη ζούμε πιο όμορφα. Η αγάπη είναι το βασικό συστατικό.
Κατερίνα, γράφεις πολύ ωραία! Με ταξίδεψες με την περιγραφή σου. Έχω διάφορες συνταγές για ζεστό κρασί, έδειξε και ο Παρλιάρος μια τα Χριστούγεννα. Όσο για σνίτσελ, η δική μας εκτέλεση θα είναι καλύτερη :)
Είναι πολύ όμορφο να έχεις μέρη σταθερά για να ξαναπηγαίνεις και να ξέρεις τι θα συναντήσεις, να μπορείς να τα ονειρεύεσαι. Κρητικοπούλα από που; εγω έχω μεγαλώσει μέχρι τα 6 μου στην Ιεράπετρα και μετά πηγαίναμε κάθε καλοκαίρι μέχρι τα 12 μου. Τη θεωρώ πατρίδα. Ακόμα πάμε κάθε καλοκαίρι σχεδόν με τα παιδιά. Σαν προσκύνημα ένα πράγμα.
Τα κάλαντα τα λάτρεψα κι εγώ. Τα έβαζα να παίζουν λες και θα καθάριζαν το σπίτι από την αύρα του παλιού.
Σ'ευχαριστώ που γράφεις και μοιράζεσαι πράγματα από τη ζωή σου. Είναι σαν να ταξίδεψα κι εγώ μαζί σου :)
Γειά σου Βίκυ μου. Tα παιδιά εχουν κυρίαρχη θέση στην καρδιά και στο μυαλό μας και η σωστή ανατροφή τους είναι παρακαταθήκη για ένα καλλύτερο αύριο και η οικογένεια βάλσαμο ψυχής για μένα. Μας δίνει κουράγιο ν'αντέξουμε τις δυσκολίες της ζωής ,και να περνάμε καλά.
Βίκη γειά. Χαίρομαι πολύ που γράφω στο forum. Οι φίλες μου μόνο διαβάζουν προς το παρόν, ελπίζω σε πιο ενεργή συμμετοχή. Θα προσπαθήσω να ανεβάσω και φωτογραφία, ελπίζω να τα καταφέρω. Για μένα η Κρήτη είναι ο τόπος που πάντα επιστρέφω. Με συγκινούν τα βουνά της όταν το πλοίο φτάνει στο λιμάνι λίγο πριν το χάραμα, η κρητική μουσική, η περήφανη ματιά των ηλικιωμένων. Το σπίτι μου είναι στο Σπήλι. Είναι ένα πανέμορφο χωριό στο Ρέθυμνο, ορεινό αλλά κοντά στη θάλασσα, άγριο αλλά και γλυκό, ζωηρό και ήσυχο ταυτόχρονα. Είναι ο τόπος συνάντησης της οικογένειας κάθε Αύγουστο αλλά και κάποια καλοκαιρινά σ/κ που γίνονται τριήμερα. Μ' αρέσει η μυρωδιά του αέρα τ' απογεύματα, οι ρακές στα καφενεία, ότι το βράδυ θέλεις τουλάχιστον πουλοβεράκι για να κάτσεις στη βεράντα, οι μπαλωθιές και οι λυράρηδες στους χορούς, οι αετοί και τα γεράκια στον ουρανό. Έχει μια άλλη λεβεντιά, μια άλλη ιστορία αυτός ο τόπος. Οι γονείς μου μένουν εκεί 6 μήνες το χρόνο, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο και φυτεύουν ένα σωρό λαχανικά και φρούτα. Με τις πιτσιρίκες φράουλες φτιάχνουμε με τη μαμά μου την πιο αρωματική μαρμελάδα, με κίτρινη κολοκύθα, γλυκιά κολοκυθόπιτα και τους κολοκυθοανθούς γεμιστούς που είναι και το καλύτερό μου. Επίσης, ντομάτα για το χειμώνα, φασολάκια, γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες και άλλα πολλά. Ευλογημένος τόπος. Ωχ παρασύρθηκα πάλι και σταματημό δεν έχω. Η Κρήτη πάντα με ξεσηκώνει. Εσύ που έχεις ζήσει εκεί καταλαβαίνεις. Ελπίζω κάποτε να ζήσω εκεί μόνιμα. Προς το παρόν back to reality..... πάω σε συνάντηση. Κατερίνα
Κατερινάκι, σε αγάπησα! Νόμιζα πως μόνο εμένα συγκινούσαν οι αετοί. Τους ψάχνω όταν περνώ στο φαράγγι του Αη Γιώργη, στο Βραχάσι. Με την ίδια συγκίνηση που πατώ το πόδι μου στην Κρήτη, βγαίνοντας από το καράβι.
Είναι ευλογία να έχεις τι να περιμένεις στη ζωή! Χαίρομαι πολύ για σένα! Οι επαγγελματικές συναντήσεις είναι προσωρινές ενασχολήσεις.
Τα μικρά μου παιδιά, 5 και 8, με παρασέρνουν στη χαρά του στολίσματος του δέντρου και μου έχουν μάθει να πιστεύω στον Αη-Βασίλη. Φέτος για πρώτη φορά του αφήσαμε ένα κουραμπιέ κι ένα μελομακάρονο, αντί για το καθιερωμένο Αμερικάνικο cookie. Συνταγή της Βίκυς φυσικά. Ζω σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι δεν ανοίγουν εύκολα το σπίτι τους. Το δικό μας φέτος άνοιξε διάπλατα. Εβδομήντα πέντε καλεσμένους μετρήσαμε και το χαρήκαμε όλοι πολύ.
Υποβολή νέου σχολίου
Αν ψάχνετε δοκιμασμένες συνταγές μαζί με τη γνώση των τεχνικών μαγειρικής, καλωσορίσατε στο TasteFULL! Με λένε Βίκυ Κουμάντου και δηλώνω «home cook» και «μαγεμένη με τη μαγειρική» από τότε που γεννήθηκα.
Εδώ είμαι :) Έκλεισε σήμερα η περίοδος των εορτών για την οικογένειά μας με τον μπαμπά μου που γιορτάζει.
Από 8 Νοέμβρη μέχρι 7 Γενάρη, όλοι μας έχουμε τις ονομαστικές γιορτές και μαζί με τις γιορτές των φίλων και τις επίσημες αργίες είναι ένα δίμηνο του τραλαλα.
Με αναταράξεις και με πολύ τρυφερές στιγμές πέρασαν οι γιορτές για μένα. Υπήρχε γενικότερη αναστάτωση φέτος γιατί η ευρύτερη οικογένεια μου έχει σκορπίσει (η Αννα στα Ιωάννινα, ο Αγγελος πήγε 5ημερη στην Τσεχία λίγο πριν τις διακοπές, ο γαμπρός μου έχει πάρει μετάθεση για Κέρκυρα και η αδελφή μου πηγαινοέρχεται κάθε Σ/Κ). Παίρναμε από διαφορετικές κατευθύνσεις αεροπλάνα και καράβια για να συναντηθούμε στην Κέρκυρα για τα Χριστούγεννα.
Είμαστε από τις οικογένειες που τρώμε παρέα κάθε Κυριακή και υποστηρίζουμε πολύ ο ένας τον άλλο. Δεν υπάρχουν ηλικίες για μας, μικροί και μεγάλοι, συμμετέχουμε σε κοινές δραστηριότητες και διασκεδάζουμε εύκολα, με απλά πράγματα. Ακόμα και ο μπαμπάς μου που είναι 83, ζωηρός και δραστήριος, είναι πρώτος στα τσίπουρα, στο Campari με σόδα, στο freddocino, στο περπάτημα γύρω γύρω με τις φιλαρμονικές, στη κουβέντα με τα παιδιά, στους αμέτρητους καφέδες μαζί μου - όπου κάνουμε πάντα "στρατηγικούς σχεδιασμούς" και μαθήματα χρήσης της νέας τεχνολογίας των κινητών :)
Η Κέρκυρα ήταν πολύ όμορφη, με πολλούς φοιτητές, πολλές φιλαρμονικές (τις λατρεύω!), καταπληκτικές λειτουργίες και στις ορθόδοξες και στις καθολικές εκκλησίες της πόλης και πολύ ζεστούς και φιλόξενους ανθρώπους! Ο καιρός ήταν κρύος, χειμωνιάτικος και έχει πολύ υγρασία με τόση θάλασσα δίπλα της. Εγώ ήμουν πολύ κουρασμένη αλλά μπόρεσα να βρω χρόνο και για ύπνο και για βόλτες. (Λέω πολλά; θα πω κι άλλα! )
Όταν επιστρέψαμε πήραν σειρά οι ετοιμασίες της παραμονής και η αγορά των δώρων. Συνηθίζουμε να προσφέρουμε δώρα όλοι σε όλους, επομένως στους καλύτερους καιρούς ο καθένας έπαιρνε από 7 δώρα μόλις ερχόταν ο Αγιος Βασίλης. Φέτος κάναμε περικοπές λόγω λιτότητας αλλά πάλι διασκεδάσαμε πολύ με τη διαδικασία ανταλλαγής. Ήπιαμε καταπληκτικά κρασιά, ξέρεις από αυτά που σε κάθε γουλιά λες ευχαριστώ στον παραγωγό, και φάγαμε πολύ ωραία φαγάκια. Το δύσκολο σημείο της βραδιάς ήταν όταν -ενώ υπολόγιζα ότι η γαλοπούλα είναι έτοιμη- συνειδητοποίησα ότι θέλει ακόμα ώρες ψήσιμο! κι αυτό γιατι δεν την ζύγισα πριν την βάλω στο φούρνο, απλά με το μάτι της έδωσα 5ώρες και μάλιστα χωρίς αλουμινόχαρτο. Αλλά με διέψευσε και έτσι τελευταία στιγμή άλλαξα το πλάνο και σερβίρισα σε πιατέλα τα δύο στήθη σε φέτες (είχαν γίνει ευτυχώς) και στη μέση τις πατάτες και τα γλασαρισμένα καρότα. 7 άτομα, μόνο το ένα στήθος φάγαμε, για να καταλάβεις για τι μιλάω! Όλο το υπόλοιπο τεμαχίστηκε και μαγειρεύτηκε σε 3 πιάτα: σούπα όλα τα κόκκαλα για την πρωτομηνιά, κοκκινιστή μπούτια & φτερούγες για σήμερα, και όλα τα ψιλολόγια μπήκαν στην κατάψυξη για να γίνουν spring rolls.
Παρότι το τραπέζι ήταν μόνο για 7, εμας τους 7, το σπίτι ετοιμάζεται σαν να περιμένει 7 επίσημους καλεσμένους. Το κάνω για να τινάξω το παλιό και να καλωσορίσω το νέο. Γυαλίζονται ασημικά, βγαίνουν καλά τραπεζομάντηλα, λινές πετσέτες, κρυστάλινα ποτήρια, ανάβουν κεριά, τζάκι, βγαίνουν καθρέφτες για σερβίρισμα, τρώμε σαν να είμαστε στο καλύτερο εστιατόριο και το απολαμβάνω απίστευτα.
Τα παιδιά με βοηθούν πάντα στην ετοιμασία του δείπνου της παραμονής (κι αυτό το απολαμβάνω επίσης απίστευτα!). Νομίζω πως χωρίς αυτά, δεν θα είναι τόσο ευχάριστη η διαδικασία -γιατί ένα τραπέζι, μέσα στα υπόλοιπα της ζωής, είναι μια πολύ κουραστική υπέρβαση και θέλει καλό προγραμματισμό για να μπορέσεις να φτάσεις ως εκεί με μανικιούρ και γόβες και το ευχαριστηθείς.
Έτσι με βρήκε ο νέος χρόνος. Κι η δύσκολη στιγμή με περιμένει πάλι στη γωνία, γιατί η Αννούλα φεύγει πάλι την Κυριακή :(
Το έχω παραδεχτεί, δεν έχω συνηθίσει ακόμα στην ιδέα ότι έφυγε και δεν μου αρέσει καθόλου να φωνάζω "Αννούλα" και να μην απαντά κανείς μέσα στο σπίτι!
Ουφ! κάποτε θα προσαρμοστώ...