Μεγαρίτικες κουταλίτες - παραδοσιακές τηγανίτες

Όταν πηγαίναμε επίσκεψη στην οικογένεια του πατέρα μου, στα Μέγαρα, θυμάμαι τον εαυτό μου και την αδελφή μου να ποδοβολάμε στην αυλή της θείας μου, φωνάζοντας από το δρόμο ακόμα "Ήρθαμε!!! Κουταλίτες! Κουταλίτες!!!" Και η αγαπημένη θεία Καλιάκα (Αλεξάντρα, στο κανονικό της όνομα) άναβε το τηγάνι να κάψει καλά, πριν ρίξει τον χυλό, που είχε ήδη έτοιμο να περιμένει.

Μας σερβίριζε μια πιατέλα τραγανές, ροδοψημένες τηγανίτες, πασπαλισμένες με κανέλα και κρυσταλική ζάχαρη, που μοσχοβολούν στη μνήμη μου μέχρι σήμερα. Και η μαμά μου τις έφτιαχνε, κι εγώ μ'αυτές μεγάλωσα τα παιδιά μου. Με παραλλαγές, με προσθήκες υλικών, ήταν το σούπερ γρήγορο πρωϊνό που ετοίμαζα στα παιδιά, όταν τα είχα ταϊσει ελαφρά το προηγούμενο βράδυ ή ήθελα να τα καλοπιάσω ή να κάνω τη μέρα γιορτινή ή γιατί η μέρα ήταν βροχερή και δυσκολευόντουσαν να σηκωθούν και να πάρουν μπρος!

Θέλουν προετοιμασία 20 λεπτά από το ξεκίνημα μέχρι το σερβίρισμα.

Η παραδοσιακή συνταγή θέλει μόνο 3 υλικά : κίτρινο σταρένιο αλεύρι, αλάτι, νερό.

Ξεκινάς με λίγο νερό σε ένα μπολ, με λίγο αλάτι και προσθέτεις, ανακατεύοντας συνεχώς, αλεύρι κίτρινο σταρένιο, μέχρι να γίνει ένας πυκνός χυλός, που να πέφτει από το κουτάλι. Το καλό δούλεμα του χυλού "δένει" το μίγμα, το καλό ανακάτεμα, λοιπόν, είναι το ένα μυστικό. Το δεύτερο είναι πολύ λάδι στο τηγάνι (όπως για τους λουκουμάδες) και πολύ καυτό, με το που πέσει ο χυλός να φουσκώσει και να ροδοψηθεί. Όσο κι αν πιστεύετε το αντίθετο, μ'αυτόν τον τρόπο δεν ρουφούν μέσα λάδι. Τους αφήνετε σε απορροφητικό χαρτί και τους πασπαλίζετε με κανέλα και ζάχαρη.

Η μαμά μου πρόσθετε και μια κουταλιά γλυκού baking powder στο χυλό. Με το baking, οι τηγανίτες αποκτούν φυσαλίδες αέρα μέσα τους, που τις φουσκώνει σαν μικρά λουκουμαδάκια, χωρίς μαγιά. Τις τηγανίζω σε μικρό κατσαρολάκι, ώστε να έχει ύψος το λάδι, χωρίς να χρειαστεί να σπαταλήσω πολύ από αυτό. Ρίχνω κουταλιές από το μίγμα, η μια κοντά στην άλλη. Γυρίζω τις τηγανίτες μόλις ροδίσουν και ψήνω και από την άλλη μεριά. Βγάζω σε απορροφητικό χαρτί. Η αλήθεια είναι, πως όταν έχουν baking powder - και το επιβεβαιώνει και η θεία μου αυτό- οι κουταλίτες ρουφούν περισσότερο λάδι και είναι λογικό γιατί οι τρυπούλες του αέρα βρίσκοντας διέξοδο στη ζύμη, δημιουργούν είσοδο στο λάδι.

Οι κυριακάτικες κουταλίτες της φωτογραφίας είναι baby κουταλίτες με baking(με το κουταλάκι του γλυκού έριχνα τη ζύμη) και τις πρόσφερα στο γιό μου, σε μια ξαφνική συναισθηματική και νοητική απόδραση στα παιδικά του χρόνια. Θυμηθήκαμε στιγμές, γελάσαμε πολύ και χαρήκαμε γι'αυτά που ζήσαμε. Αννάκι και για σένα είπαμε ;)

Κουταλίτες φτιάχνουν, με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο και οι Κρητικοί. Προσθέτοντας, στη ζύμη, προζύμι έφτιαχναν λουκουμάδες. Γιατί που να βρεθεί η μαγιά, νωπή ή φρέσκια; το προζύμι ήταν ο παραδοσιακός τρόπος να φουσκώσει το ζυμάρι. Αλήθεια, ξέρει κανείς πότε ήρθε στην Ελλάδα η χρήση της νωπής και ξερής μαγιάς; θα ήθελα πολύ να μάθω.

Οι κουταλίτες σερβίρονται με χίλιoυς τρόπους. Εγώ έχω δοκιμάσει:

• απλά πασπαλισμένες με ζάχαρη (όπως ο λουκουμάς της παραλίας)
• με μέλι και κανέλα
• με πετιμέζι (που είναι το αγαπημένο μας)
• με μασκαρπόνε και σιρόπι από αχλάδια σε κόκκινο κρασί (είχα περισσεύματα από γιορτινό τραπέζι!)
• ανοιγμένες στη μέση και γεμισμένες με τυρί φέτα ή Philadelphia ή Nutella

Επίσης, στα χρόνια που τις έφτιαχνα έκανα προσθήκες στο μίγμα για να μην βαρεθούν τα παιδιά. Μπορείτε να βάλετε:

• κομματάκια φρέσκων φρούτων (μήλο, αχλάδι, μπανάνα)
• ξηρούς καρπούς (ηλιόσπορους, κολοκυθόσπορους, καρύδια)
• μούσλι ή κουάκερ
• μίγμα αλευριών 

Δοκιμάστε τις την επόμενη Κυριακή. Μόλις μάθετε την τεχνική τους, θα έχετε ένα εύκολο γλυκάκι σε 20', όπου κι αν βρίσκεστε.