Επειδή εσείς οι 2 πιθανότατα ... δεν ξέρετε και τον άλλο τον Παρλιάρο δεν τον γνωρίζω καθόλου, να σας πω εγώ τι θα κάνετε ;)
Χρησιμοποιείς τσέρκι, όπως σωστά λες Βίκυ (μπράβο, μαθαίνεις όμως γρήγορα ομολογώ) και βάζεις αλουμινόχαρτο ή αντικολλητικό χαρτί. Όταν κρυώσει ο "καραμελένιος δίσκος", παίρνεις ένα αλφάδι (καλύτερα να χρησιμοποιήσεις ένα με laser για μεγαλύτερη ακρίβεια) και επιλέγεις το ύψος κοπής. Στην συνέχεια περνάς τον δίσκο από πριονοκορδέλα για να κοπεί το επάνω ανισομερές τμήμα. Αν δεν έχεις, μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα ηλεκτρικό πριόνι (που φαντάζομαι θα έχεις σίγουρα) ή εναλλακτικά ηλεκτρικό μαχαίρι. Ήδη η επάνω επιφάνεια είναι τραχειά πλέον και έτοιμη να ρουφήξει τα υγρά της τούρτας. Για καλύτερα αποτελέσματα όμως, παίρνεις ένα ηλεκτρικό τρυπάνι και ανοίγεις μικρές τρύπες ανά ένα εκατοστό. Σε περίπτωση που δεν έχεις ηλεκτρικό τρυπάνι στην κουζίνα σου (λέμε τώρα), μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα καρφάκι για να ανοίξεις τρύπες. Για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα χρησιμοποιείς (με προσοχή, ε) ένα χοντρό πυρακτωμένο καρφάκι και ανοίγεις τρύπες απλά λυώνοντας το υλικό και δίνοντας επιπλέον πικρή γεύση.
καλή επιτυχία! :)))
Ξέρεις τι μπορούμε να κάνουμε; την ρίχνουμε σε τσέρκι ακουμπισμένο σε αντικολλητικό χαρτί, στρώνουμε την καραμέλα με μαχαίρι απαλά, ακουμπάμε ένα κομμάτι αντικολλητικό χαρτί πάνω στην καραμέλα και όταν κρυώσει θα ξεκολλήσει, όπως ξεκολλά και το κάτω και θα αφήσει "πόρους" για να ρουφήξει τα υγρά της τούρτας. Είχα δει τον Παρλιάρο να το κάνει αυτό :)
Απλά φρόντισε να φορμαρεις μεγαλη ποσοτητα καραμέλας και όταν σταθεροποιηθει προσπάθησε με ενα μεγαλο μαχαιρι να αφαιρέσεις την επάνω σκληρή επιφάνεια.
Βίκυ πολύ ωραία η πίτα σου και εύχομαι να τα εκατοστήσεις!!!!
Αν πρόσεξες στην τελευταία μου ανάρτηση είχα φτιάξει μια κολοκυθόπιτα κι εγώ είχε όλα τα υλικά που αναφέρεις εκτός του ρυζιού. Και βέβαια το στρώσιμο σε φόρμα κέικ ήταν το δύσκολο.
Έγινε με φύλλα ανοιγμένα από την εξπέρ του σπιτιού (κόρη μου)
Με φύλλο σπιτικό δεν θα αντιμετωπίσεις το πρόβλημα που αναφέρεις της ξηρότητας των φύλλων,γιατί το σπιτικό φύλλο αντέχει περισσότερο την αναμονή.
Καλό είναι βέβαια να είναι όλα έτοιμα φύλλα και γέμιση και να στρωθεί σε σύντομο χρόνο.
Στις πίτες της Θεσσαλίας Ρούμελης και Ηπείρου θα συναντήσεις το ρύζι όπως και τον τραχανά σε πάρα πολλές ως εμπλουτιστικό ή συνοδευτικό.
Καλό μεσημέρι!!!
Νομίζω είναι καλή αφορμή να υιοθετήσεις τον Google Chrome μια που είναι πραγματικά σύγχρονος και γρήγορος. Φυσικά σύγκριση με τον IE6 που είχες, δεν υπάρχει καν! Άντε, καλορίζικος :)
Μπράβο σου! Χειρίστηκες την τεχνολογία τέλεια! Τελικά δεν είναι όλα τόσο δύσκολα όσο μας φαίνονται αρχικά. Όταν αποφασίσει μια γυναίκα να λύσει ένα πρόβλημα είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρει!
Καλως ήρθες :) Σ'ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σου λόγια!
Ξανθή έχεις δίκιο! Τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμα και όχι από την κουβέντα. Πώς θα φάει το παιδί κάτι που ο γονιός δεν ακουμπάει και πώς ο γονιός θα του προσφέρει ένα φαγητό που ο ίδιος απεχθάνεται;
Επίσης υπάρχει και μια άλλη παράμετρος: πώς ένας γονιός που είναι αλλεργικός στο ψάρι ή στους ξηρούς καρπούς θα προτείνει αυτές τις δύο πολύ χρήσιμες τροφές στο παιδί του; Το παιδί καταλαβαίνει πολύ γρήγορα τον ενστικτώδη φόβο του γονιού απέναντι στις τροφές που μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικό σοκ και αντιδρά αναλόγως...
Και κάτι πιο αστείο για το τέλος, όσες τροφές αρνιόμασταν ως παιδιά και ως νέοι, είτε διότι οι γονείς μας δεν τις έτρωγαν, είτε διότι μας παρουσιάστηκαν με ατυχή τρόπο, είτε διότι συνδέθηκαν με θλιβερές συγκυρίες της ζωής μας, έχουμε μια ακόμα ευκαιρία να τις δοκιμάσουμε δίπλα σε έναν καλό σύντροφο, υπό το φως μιας ευτυχούς σχέσης!
Επιτέλους κατάφερα να διαβάσω ανενόχλητη την ιστοσελίδα σου! Το έκανα μέσω του google chrome που το είχα στο laptop αλλά δεν είχα σκεφτεί να το χρησιμοποιήσω! Γράφτηκα κιόλας!!!
Είμαι πολύ χαρούμενη που σε έχω γνωρίσει και έχουμε πει και πέντε κουβέντες παραπάνω! Αλήθεια στο λέω! Είσαι από τους ανθρώπους που ομορφαίνουν τη ζωή μου. Έχεις μια γλύκα στον τρόπο που εκφράζεσαι, και με αγγίζουν τόσο αυτά που λες ή γράφεις, που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια!
Άσπα μου, σ'ευχαριστώ πολύ!
Τ'ακούς σύμπαν;;; "Κάθε μέρα να'ναι γιορτή". Για όλους μας!
Να αγαπάμε, να μοιραζόμαστε, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, να χαιρόμαστε τα απλά όσο προχωράμε στα δύσκολα.
Χαίρομαι πολύ που το TasteFULL μαζεύει τόσο γλυκά σχόλια, εύχομαι να δίνει στη ζωή κάθε φίλης/ου του λίγη από τη γλύκα του!
Ελπίδα, την αντίθεση των δύο ρόλων την περιγράφεις κι εσύ. Πως γίνεται μια μητέρα να είναι ο βασικός εισοδηματίας στο σπίτι και παράλληλα μητέρα για τα παιδιά της; θα αναγκασθεί να μεταφέρει τα καθήκοντά της σε κάποιον άλλο βοηθό. Ποιά καθήκοντα θα μεταφέρει, εκείνα του εισοδήματος ή εκείνα της ανατροφής, είναι επιλογή της κάθε γυναίκας. Το τίμημα είναι διαφορετικό και η σημαντικότητά του διαφέρει για την κάθε μία από εμάς.
Εγώ διάλεξα τη μέση οδό, του 4ωρου, προσπαθώντας να έχω κάποιο ικανό εισόδημα και να είμαι εκεί που ήθελα να είμαι, με τα παιδιά μου. Το τίμημά μου ήταν τα μειωμένα ένσημα, η αποχώρηση από την καριέρα μου και ο περιορισμός του οικονομικού επιπέδου ζωής που είχα μέχρι τότε. Άλλαξαν όλες οι επιλογές της οικογένειας, για να περιοριστούν τα έξοδα.Το όφελος ήταν να είμαι παρούσα στο μεγάλωμα δύο παιδιών που από πολύ μικρά, 4 και 5 ετών, είχαν μόνο μαμά στο σπίτι. Δεν ήθελα να τα στερήσω και από μένα. Κι ούτε τώρα έχω σκεφτεί τι σύνταξη θα πάρω.
Καταλαβαίνεις, βέβαια, πως κάθε οικογένεια έχει τις δικές της παραμέτρους και τις δικές της αξίες για να κάνει επιλογές. Το ότι γράφω για τις δικές μου επιλογές δεν σημαίνει πως είμαι το μέτρο για να κριθούν οι επιλογές των υπολοίπων.
Τέλεια η ιδέα της τούρτας! την είχα σκεφτεί κι εγώ την τελευταία φορά που πήρα αυτόν τον πανάλαφρο δίσκο στα χέρια για να τον σπάσω. Εμοιαζε με καραμελένια μαρέγκα!
Αλλά τωρα που μου λες πως το δοκίμασες, θα το επιχειρήσω κι εγώ!
Αυτή η συνταγή είναι ο ορισμος της μοριακής γαστρονομίας στην πιο απλοϊκή και έξυπνη μορφή της.Σου αξιζουν και πάλι συγχαρητήρια Βικυ,γιατι δεν ανακάλυψες απλά μια καινούργια συνταγή αλλά και ένα καινούργιο τρόπο παρασκευής ενός ολοκαίνουργιου γλυκού.Γιατι κατ'ουσίαν η σόδα αλλαζει τελείως την δομη της καραμέλας και θα εξηγήσω τι εννοώ.Οποιαδήποτε καραμελα, η οποία έχει σταθεροποιηθει,την ξαναβάλουμε στη φωτιά αποκτα παλι ρευστη μορφή.η συγκεκριμένη όμως οταν δοκιμασα να την κανω σκονη και να την λιώσω με φλογιστρο κάηκε σαν ενα κομμάτι φρυγανισμένου ψωμιού.Εννοείται οτι τη χρησιμοποίησα ηδη την συνταγη και μου έλυσε τα χερια,οταν μου ζητήθηκε να φτιάξω μια νηστήσιμη τούρτα στην οποία δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσω ούτε λαδι.Ετσι λοιπόν φορμάροντας την καραμέλα σε ένα τσέρκι την χρησιμοποίησα ωσ βάση για την τούρτα.Η πλακα είναι πως αυτοι που την δοκίμασαν ενθουσιαστηκαν,αλλα νομιζαν οτι τους κοροϊδεψα και οτι χρησιμοποίησα μαρέγκα για την βαση.Αξίζει να δοκιμαστει και σε άλλες εφαρμογές καθως και σε άλλες παραλλαγές.
Πολύ ενδιαφέρον άρθρο!
Γλυκειά η ανάμηση του στρωμμένου τραπεζιού που περιμένει τους μαθητές από το σχολείο.
Αλλά αφού γράφεις από προσωπική εμπειρία, γιατί στην αφήγησή σου ο πατέρας είναι αόρατος (αν φυσικά βρίκεται εν ζωή και εν υγεία); Τον θεωρείς αναρμόδιο για την (ανα)τροφή των παιδιών σου; Αν όντως ζει με την οικογένεια, έχει σχεδιάσει και αυτός αυτές τις αρχές; ή έστω συμφωνεί με αυτές; τις εφαρμόζει; τις εμπλουτίζει; ή απλώς αγνοείται και ψήνει μόνος του τη χοιρινή ενώ η υπόλοιπη οικογένεια τρώει κουνουπίδι;
Επίσης πώς είναι δυνατόν μια μητέρα που είναι ο βασικός εισοδηματίας του σπιτιού να εγκαταλείψει την εργασία της; Από αυτή την εργασία εξαρτάται η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των παιδιών της και το κουνουπίδι που θα μπει στο τραπέζι. Όσο γλυκιά κι αν είναι η ανάμνηση του στρωμμένου τραπεζιού κάθε γονιός θα προτιμήσει ένα κουνοπίδι σε άστρωτο τραπέζι, παρά ένα άδειο στρωμμένο τραπέζι.
Πολύ ωραίο το άρθρο σου! Μου θύμησες παλιές ιστορίες!
Βέβαια το σωστό μεγάλωμα των παιδιών είναι ένας ολόκληρος αγώνας για την γυναίκα!
Θαυμάζω την δύναμή σου να χαιρετήσεις την καριέρα σου...
Εγώ "έμεινα στην μέση"... Και τα παιδιά και την δουλειά!
Περιόρισα τον χρόνο που δούλευα, όταν τα παιδιά ήταν μικρά. Όμως σε κάθε περίπτωση δεν ήταν δυνατόν να γυρίζω την ίδια ώρα με τα παιδιά και δεν υπήρχε βοήθεια από γονείς! Σαν λύση είχα διαλέξει μια εξαιρετική γυναίκα που με βοηθούσε τις ώρες που έλλειπα. Βέβαια πως τα κατάφερνα η ψυχή μου το ήξερε... Και πάντα το είχα καημό που δεν μπορούσα να είμαι καλή σε όλα, παρά τον περφεξιονισμό που με χαρακτηρίζει....
Πρώτα από όλα σ' ευχαριστώ για τη βοήθεια.
Τα είχα καταφέρει πρίν μου απαντήσεις, με πολύ κόπο, ζέστανα νερό πολλές φορές μέσα στην ίδια κατσαρόλα και σιγά σιγά με ένα κουτάλι άρχισα να ξύνω την μαστίχα μέχρι που βγήκε. Δεν ήταν καθόλου εύκολο, η όλη διαδικασία κράτησε 3 ώρες με ζεστό και κρύο νερό.
Θα ακολουθήσω στο μέλλον τη συμβουλή σου.
Υπέροχο άρθρο...μου ξύπνησες μνήμες..
θυμάμαι πάντα γύρναγα στο σπίτι από το σχολείο κ η μαμά ήταν στην κουζίνα κ μας περίμενε-εμένα κ τον αδερφό μου- με ζεστό φαγητάκι.... κ απολάμβανα όταν πήγαινα λαϊκή μαζί της.. γι αυτό ακόμα κ τώρα λατρεύω τα ψώνια στο σουπερ μαρκετ κ στη λαϊκή κ μία από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες είναι να πιάνω τα φρούτα κ τα λαχανικά κ να τα μυρίζω..
έτσι θέλω κ γω να μεγαλώσω τα παιδιά μου με το φαγητό κ τις όμορφες μυρωδιές του :D
Στο παρελθόν είχα γράψει ( σε site μαγειρικής όπου έγραφα) κάτι ανάλογο για το πως θα καταφέρουμε τα παιδιά μας να φάνε κάποια πράγματα.
Τώρα θυμήθηκα λοιπόν ένα βασικό κανόνα όπως λέει κι ο Γιώργος: ποτέ τα παιδιά δεν θα φάνε αυτό που κάποιος από τους γονείς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν τρώνε ή φανερώνουν δημόσια την απέχθεια τους.
Γνωρίζω ενήλικες μέλλοντες γονείς που το μενού τους περιορίζεται σε ελάχιστα τρόφιμα, πως λοιπόν θα πείσουν τα παιδιά τους να φάνε ποικιλίες τροφών;;;
Κι επειδή Βίκυ μου στην Ελλάδα δεν θα αλλάξει κάτι στην αντιμετώπιση της μητέρας θα πρέπει τα νέα παιδιά να διαλέξουν δουλειά ή μητρότητα;;πολύ δύσκολο γιατί οι συνθήκες οι οικονομικές είναι πάρα πολύ δύσκολες.
Όταν πριν 28 ακριβώς χρόνια βρέθηκα σε αυτό το δείλημα επέλεξα τη συνέχιση της δουλειάς μου (ίσως το ωράριο να ήταν λίγο ανθρώπινο βέβαια) κι έτσι σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να μπορώ να συνταξιοδοτηθώ.
Θέλω να πιστεύω ότι έκανα ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για τα παιδιά μου, έτσι τουλάχιστον λένε τα ίδια.
Μου θύμισες τη coca cola, τα γαριδάκια και όσα είχα επιλέξει να μην καταναλώνουμε καθημερινά, παρά μόνο σε πάρτυ. Ήταν το πιο προσιτό παράδειγμα για να κατανοήσουν τα παιδιά πόσο διαφέρουν οι αρχές και οι συνήθειες κάθε οικογένειας. Η ερώτηση ήταν πάντα "γιατί οι άλλοι πίνουν;" και η απάντηση "γιατί έχουμε επιλέξει να μην πιούμε"
Ένα πολύ βοηθητικό βιβλίο για τη διαδικασία της πέψης ήταν "ο Μάκης ενζυμάκης και η μάχη στο στομάχι".
Καλό μεγάλωμα στα παιδάκια σου και καλές στιγμές στα τραπέζια σας!
Έλα, χαρά μου! Μια κουκλίτσα ήσουν και χωρίς κορδελίτσα! Και μπορώ να πω πλέον πως ο τρόπος και η προσοχή με την οποία "χειρουργούσες" το καρπούζι έδειχνε τον προσανατολισμό σου!!!
Σαν ένας μπαμπάς που ασχολείται με το φαγητό των (πολλών) παιδιών του, έχω να καταθέσω ότι συμφωνώ απόλυτα με τη Βίκυ και της δίνω τα συγχαρητήριά μου. Θέλω να πιστεύω ότι τα μισά τουλάχιστον από αυτά τα έχω πετύχει κι εγώ. Συμπληρωματικά:
-η αφθονία ψωμιού στο τραπέζι μπορεί να γίνει εναλλακτικό φαγητό για τα παιδιά όταν δεν τους αρέσει ένα φαγητό και πρέπει να αποφεύγεται
-οι σταθερές ώρες φαγητού (όσο γίνεται) ρυθμίζουν τον οργανισμό των παιδών και το αίσθημα της πείνας τους
-τα παιδιά σέβονται περισσότερο το τραπέζι όταν συμμετέχουν ενεργά στην προετοιμασία του. Όσο μεγαλώνουν μπορούν να αναλαμβάνουν ενεργούς ρόλους στην προετοιμασία του (στρώσιμο, σερβίρισμα ή ακόμη και μαγείρεμα)
-οι γιαγιάδες, παρά την αγάπη τους για τα παιδιά, είναι συχνά καταστροφικές για την τήρηση παρόμοιων κανόνων. Φυσικά το τίμημα της ευκολίας που προσφέρουν όταν βοηθούν είναι μεγάλο για να αποφασίσεις να τις περιορίσεις. Η απόφαση δική σας...
-αντί για την απομάκρυνση συγκεκριμένων τροφών (αναψυκτικά, πατατάκια κλπ) από το σπίτι, προσωπικά προτιμώ την περιστασιακή εμφάνισή τους και την εκπαίδευση στο μέτρο που εφαρμόζουμε. Κάποια στιγμή τα παιδιά θα βγουν από το σπίτι και θα πρέπει να μην "πέσουν με τα μούτρα" σε αυτό που τους έλλειπε.
-όλες οι συμβουλές χρειάζονται συχνές επαναλήψεις αλλιώς θα ξεχάσουν γρήγορα τον ... "Ενζυμούλη"
-και βέβαια, τίποτε από όλα αυτά δεν θα γίνει σεβαστό από τα παιδιά αν δεν το ακολουθήσουμε κι εμείς
Δε το ξερω το παιδάκι!! Αρνουμαι να κυκλοφορουν ετσι αυθαιρετα οι φωτογραφιες μας... Ελα βρε μαμάαα ....σαν αγοράκι ειμαι :'( Που είναι η κόκκινη κορδελίτσα μου?
Αν ψάχνετε δοκιμασμένες συνταγές μαζί με τη γνώση των τεχνικών μαγειρικής, καλωσορίσατε στο TasteFULL! Με λένε Βίκυ Κουμάντου και δηλώνω «home cook» και «μαγεμένη με τη μαγειρική» από τότε που γεννήθηκα.
Πολύ όμορφη δείχνει. Έκανε και η μανούλα μου με συνταγή από Θεσσαλία αλλά ... δεν τρωγόταν. Είμαι σίγουρος ότι η δική σου θα είναι πολύ καλύτερη :)
Επειδή εσείς οι 2 πιθανότατα ... δεν ξέρετε και τον άλλο τον Παρλιάρο δεν τον γνωρίζω καθόλου, να σας πω εγώ τι θα κάνετε ;)
Χρησιμοποιείς τσέρκι, όπως σωστά λες Βίκυ (μπράβο, μαθαίνεις όμως γρήγορα ομολογώ) και βάζεις αλουμινόχαρτο ή αντικολλητικό χαρτί. Όταν κρυώσει ο "καραμελένιος δίσκος", παίρνεις ένα αλφάδι (καλύτερα να χρησιμοποιήσεις ένα με laser για μεγαλύτερη ακρίβεια) και επιλέγεις το ύψος κοπής. Στην συνέχεια περνάς τον δίσκο από πριονοκορδέλα για να κοπεί το επάνω ανισομερές τμήμα. Αν δεν έχεις, μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα ηλεκτρικό πριόνι (που φαντάζομαι θα έχεις σίγουρα) ή εναλλακτικά ηλεκτρικό μαχαίρι. Ήδη η επάνω επιφάνεια είναι τραχειά πλέον και έτοιμη να ρουφήξει τα υγρά της τούρτας. Για καλύτερα αποτελέσματα όμως, παίρνεις ένα ηλεκτρικό τρυπάνι και ανοίγεις μικρές τρύπες ανά ένα εκατοστό. Σε περίπτωση που δεν έχεις ηλεκτρικό τρυπάνι στην κουζίνα σου (λέμε τώρα), μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα καρφάκι για να ανοίξεις τρύπες. Για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα χρησιμοποιείς (με προσοχή, ε) ένα χοντρό πυρακτωμένο καρφάκι και ανοίγεις τρύπες απλά λυώνοντας το υλικό και δίνοντας επιπλέον πικρή γεύση.
καλή επιτυχία! :)))
Ξέρεις τι μπορούμε να κάνουμε; την ρίχνουμε σε τσέρκι ακουμπισμένο σε αντικολλητικό χαρτί, στρώνουμε την καραμέλα με μαχαίρι απαλά, ακουμπάμε ένα κομμάτι αντικολλητικό χαρτί πάνω στην καραμέλα και όταν κρυώσει θα ξεκολλήσει, όπως ξεκολλά και το κάτω και θα αφήσει "πόρους" για να ρουφήξει τα υγρά της τούρτας. Είχα δει τον Παρλιάρο να το κάνει αυτό :)
Απλά φρόντισε να φορμαρεις μεγαλη ποσοτητα καραμέλας και όταν σταθεροποιηθει προσπάθησε με ενα μεγαλο μαχαιρι να αφαιρέσεις την επάνω σκληρή επιφάνεια.
Βίκυ πολύ ωραία η πίτα σου και εύχομαι να τα εκατοστήσεις!!!!
Αν πρόσεξες στην τελευταία μου ανάρτηση είχα φτιάξει μια κολοκυθόπιτα κι εγώ είχε όλα τα υλικά που αναφέρεις εκτός του ρυζιού. Και βέβαια το στρώσιμο σε φόρμα κέικ ήταν το δύσκολο.
Έγινε με φύλλα ανοιγμένα από την εξπέρ του σπιτιού (κόρη μου)
Με φύλλο σπιτικό δεν θα αντιμετωπίσεις το πρόβλημα που αναφέρεις της ξηρότητας των φύλλων,γιατί το σπιτικό φύλλο αντέχει περισσότερο την αναμονή.
Καλό είναι βέβαια να είναι όλα έτοιμα φύλλα και γέμιση και να στρωθεί σε σύντομο χρόνο.
Στις πίτες της Θεσσαλίας Ρούμελης και Ηπείρου θα συναντήσεις το ρύζι όπως και τον τραχανά σε πάρα πολλές ως εμπλουτιστικό ή συνοδευτικό.
Καλό μεσημέρι!!!
Νομίζω είναι καλή αφορμή να υιοθετήσεις τον Google Chrome μια που είναι πραγματικά σύγχρονος και γρήγορος. Φυσικά σύγκριση με τον IE6 που είχες, δεν υπάρχει καν! Άντε, καλορίζικος :)
Μπράβο σου! Χειρίστηκες την τεχνολογία τέλεια! Τελικά δεν είναι όλα τόσο δύσκολα όσο μας φαίνονται αρχικά. Όταν αποφασίσει μια γυναίκα να λύσει ένα πρόβλημα είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρει!
Καλως ήρθες :) Σ'ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σου λόγια!
Ξανθή έχεις δίκιο! Τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμα και όχι από την κουβέντα. Πώς θα φάει το παιδί κάτι που ο γονιός δεν ακουμπάει και πώς ο γονιός θα του προσφέρει ένα φαγητό που ο ίδιος απεχθάνεται;
Επίσης υπάρχει και μια άλλη παράμετρος: πώς ένας γονιός που είναι αλλεργικός στο ψάρι ή στους ξηρούς καρπούς θα προτείνει αυτές τις δύο πολύ χρήσιμες τροφές στο παιδί του; Το παιδί καταλαβαίνει πολύ γρήγορα τον ενστικτώδη φόβο του γονιού απέναντι στις τροφές που μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικό σοκ και αντιδρά αναλόγως...
Και κάτι πιο αστείο για το τέλος, όσες τροφές αρνιόμασταν ως παιδιά και ως νέοι, είτε διότι οι γονείς μας δεν τις έτρωγαν, είτε διότι μας παρουσιάστηκαν με ατυχή τρόπο, είτε διότι συνδέθηκαν με θλιβερές συγκυρίες της ζωής μας, έχουμε μια ακόμα ευκαιρία να τις δοκιμάσουμε δίπλα σε έναν καλό σύντροφο, υπό το φως μιας ευτυχούς σχέσης!
Αγαπημένη μου Βίκυ!
Επιτέλους κατάφερα να διαβάσω ανενόχλητη την ιστοσελίδα σου! Το έκανα μέσω του google chrome που το είχα στο laptop αλλά δεν είχα σκεφτεί να το χρησιμοποιήσω! Γράφτηκα κιόλας!!!
Είμαι πολύ χαρούμενη που σε έχω γνωρίσει και έχουμε πει και πέντε κουβέντες παραπάνω! Αλήθεια στο λέω! Είσαι από τους ανθρώπους που ομορφαίνουν τη ζωή μου. Έχεις μια γλύκα στον τρόπο που εκφράζεσαι, και με αγγίζουν τόσο αυτά που λες ή γράφεις, που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια!
Σ'ευχαριστώ, σ'ευχαριστώ...
Να είσαι πάντα καλά γλυκιά μου!
Φιλιά πολλά
Φλώρα
Άσπα μου, σ'ευχαριστώ πολύ!
Τ'ακούς σύμπαν;;; "Κάθε μέρα να'ναι γιορτή". Για όλους μας!
Να αγαπάμε, να μοιραζόμαστε, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, να χαιρόμαστε τα απλά όσο προχωράμε στα δύσκολα.
Χαίρομαι πολύ που το TasteFULL μαζεύει τόσο γλυκά σχόλια, εύχομαι να δίνει στη ζωή κάθε φίλης/ου του λίγη από τη γλύκα του!
Ελπίδα, την αντίθεση των δύο ρόλων την περιγράφεις κι εσύ. Πως γίνεται μια μητέρα να είναι ο βασικός εισοδηματίας στο σπίτι και παράλληλα μητέρα για τα παιδιά της; θα αναγκασθεί να μεταφέρει τα καθήκοντά της σε κάποιον άλλο βοηθό. Ποιά καθήκοντα θα μεταφέρει, εκείνα του εισοδήματος ή εκείνα της ανατροφής, είναι επιλογή της κάθε γυναίκας. Το τίμημα είναι διαφορετικό και η σημαντικότητά του διαφέρει για την κάθε μία από εμάς.
Εγώ διάλεξα τη μέση οδό, του 4ωρου, προσπαθώντας να έχω κάποιο ικανό εισόδημα και να είμαι εκεί που ήθελα να είμαι, με τα παιδιά μου. Το τίμημά μου ήταν τα μειωμένα ένσημα, η αποχώρηση από την καριέρα μου και ο περιορισμός του οικονομικού επιπέδου ζωής που είχα μέχρι τότε. Άλλαξαν όλες οι επιλογές της οικογένειας, για να περιοριστούν τα έξοδα.Το όφελος ήταν να είμαι παρούσα στο μεγάλωμα δύο παιδιών που από πολύ μικρά, 4 και 5 ετών, είχαν μόνο μαμά στο σπίτι. Δεν ήθελα να τα στερήσω και από μένα. Κι ούτε τώρα έχω σκεφτεί τι σύνταξη θα πάρω.
Καταλαβαίνεις, βέβαια, πως κάθε οικογένεια έχει τις δικές της παραμέτρους και τις δικές της αξίες για να κάνει επιλογές. Το ότι γράφω για τις δικές μου επιλογές δεν σημαίνει πως είμαι το μέτρο για να κριθούν οι επιλογές των υπολοίπων.
Τέλεια η ιδέα της τούρτας! την είχα σκεφτεί κι εγώ την τελευταία φορά που πήρα αυτόν τον πανάλαφρο δίσκο στα χέρια για να τον σπάσω. Εμοιαζε με καραμελένια μαρέγκα!
Αλλά τωρα που μου λες πως το δοκίμασες, θα το επιχειρήσω κι εγώ!
Αυτή η συνταγή είναι ο ορισμος της μοριακής γαστρονομίας στην πιο απλοϊκή και έξυπνη μορφή της.Σου αξιζουν και πάλι συγχαρητήρια Βικυ,γιατι δεν ανακάλυψες απλά μια καινούργια συνταγή αλλά και ένα καινούργιο τρόπο παρασκευής ενός ολοκαίνουργιου γλυκού.Γιατι κατ'ουσίαν η σόδα αλλαζει τελείως την δομη της καραμέλας και θα εξηγήσω τι εννοώ.Οποιαδήποτε καραμελα, η οποία έχει σταθεροποιηθει,την ξαναβάλουμε στη φωτιά αποκτα παλι ρευστη μορφή.η συγκεκριμένη όμως οταν δοκιμασα να την κανω σκονη και να την λιώσω με φλογιστρο κάηκε σαν ενα κομμάτι φρυγανισμένου ψωμιού.Εννοείται οτι τη χρησιμοποίησα ηδη την συνταγη και μου έλυσε τα χερια,οταν μου ζητήθηκε να φτιάξω μια νηστήσιμη τούρτα στην οποία δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσω ούτε λαδι.Ετσι λοιπόν φορμάροντας την καραμέλα σε ένα τσέρκι την χρησιμοποίησα ωσ βάση για την τούρτα.Η πλακα είναι πως αυτοι που την δοκίμασαν ενθουσιαστηκαν,αλλα νομιζαν οτι τους κοροϊδεψα και οτι χρησιμοποίησα μαρέγκα για την βαση.Αξίζει να δοκιμαστει και σε άλλες εφαρμογές καθως και σε άλλες παραλλαγές.
Βρίσκω το άρθρο σου πολύ χρήσιμο και μου αρέσει που είναι τόσο συγκεκριμένο με παραδείγματα....
Πολύ ενδιαφέρον άρθρο!
Γλυκειά η ανάμηση του στρωμμένου τραπεζιού που περιμένει τους μαθητές από το σχολείο.
Αλλά αφού γράφεις από προσωπική εμπειρία, γιατί στην αφήγησή σου ο πατέρας είναι αόρατος (αν φυσικά βρίκεται εν ζωή και εν υγεία); Τον θεωρείς αναρμόδιο για την (ανα)τροφή των παιδιών σου; Αν όντως ζει με την οικογένεια, έχει σχεδιάσει και αυτός αυτές τις αρχές; ή έστω συμφωνεί με αυτές; τις εφαρμόζει; τις εμπλουτίζει; ή απλώς αγνοείται και ψήνει μόνος του τη χοιρινή ενώ η υπόλοιπη οικογένεια τρώει κουνουπίδι;
Επίσης πώς είναι δυνατόν μια μητέρα που είναι ο βασικός εισοδηματίας του σπιτιού να εγκαταλείψει την εργασία της; Από αυτή την εργασία εξαρτάται η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των παιδιών της και το κουνουπίδι που θα μπει στο τραπέζι. Όσο γλυκιά κι αν είναι η ανάμνηση του στρωμμένου τραπεζιού κάθε γονιός θα προτιμήσει ένα κουνοπίδι σε άστρωτο τραπέζι, παρά ένα άδειο στρωμμένο τραπέζι.
Ευχαριστούμε Βίκυ...
Πολύ χρήσιμο το άρθρο σου!
Πολύ ωραίο το άρθρο σου! Μου θύμησες παλιές ιστορίες!
Βέβαια το σωστό μεγάλωμα των παιδιών είναι ένας ολόκληρος αγώνας για την γυναίκα!
Θαυμάζω την δύναμή σου να χαιρετήσεις την καριέρα σου...
Εγώ "έμεινα στην μέση"... Και τα παιδιά και την δουλειά!
Περιόρισα τον χρόνο που δούλευα, όταν τα παιδιά ήταν μικρά. Όμως σε κάθε περίπτωση δεν ήταν δυνατόν να γυρίζω την ίδια ώρα με τα παιδιά και δεν υπήρχε βοήθεια από γονείς! Σαν λύση είχα διαλέξει μια εξαιρετική γυναίκα που με βοηθούσε τις ώρες που έλλειπα. Βέβαια πως τα κατάφερνα η ψυχή μου το ήξερε... Και πάντα το είχα καημό που δεν μπορούσα να είμαι καλή σε όλα, παρά τον περφεξιονισμό που με χαρακτηρίζει....
Πρώτα από όλα σ' ευχαριστώ για τη βοήθεια.
Τα είχα καταφέρει πρίν μου απαντήσεις, με πολύ κόπο, ζέστανα νερό πολλές φορές μέσα στην ίδια κατσαρόλα και σιγά σιγά με ένα κουτάλι άρχισα να ξύνω την μαστίχα μέχρι που βγήκε. Δεν ήταν καθόλου εύκολο, η όλη διαδικασία κράτησε 3 ώρες με ζεστό και κρύο νερό.
Θα ακολουθήσω στο μέλλον τη συμβουλή σου.
Απο:fotis
Συγχαρητήρια για όλα τα παραπάνω που γράφετε...
Υπέροχο άρθρο...μου ξύπνησες μνήμες..
θυμάμαι πάντα γύρναγα στο σπίτι από το σχολείο κ η μαμά ήταν στην κουζίνα κ μας περίμενε-εμένα κ τον αδερφό μου- με ζεστό φαγητάκι.... κ απολάμβανα όταν πήγαινα λαϊκή μαζί της.. γι αυτό ακόμα κ τώρα λατρεύω τα ψώνια στο σουπερ μαρκετ κ στη λαϊκή κ μία από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες είναι να πιάνω τα φρούτα κ τα λαχανικά κ να τα μυρίζω..
έτσι θέλω κ γω να μεγαλώσω τα παιδιά μου με το φαγητό κ τις όμορφες μυρωδιές του :D
Στο παρελθόν είχα γράψει ( σε site μαγειρικής όπου έγραφα) κάτι ανάλογο για το πως θα καταφέρουμε τα παιδιά μας να φάνε κάποια πράγματα.
Τώρα θυμήθηκα λοιπόν ένα βασικό κανόνα όπως λέει κι ο Γιώργος: ποτέ τα παιδιά δεν θα φάνε αυτό που κάποιος από τους γονείς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν τρώνε ή φανερώνουν δημόσια την απέχθεια τους.
Γνωρίζω ενήλικες μέλλοντες γονείς που το μενού τους περιορίζεται σε ελάχιστα τρόφιμα, πως λοιπόν θα πείσουν τα παιδιά τους να φάνε ποικιλίες τροφών;;;
Κι επειδή Βίκυ μου στην Ελλάδα δεν θα αλλάξει κάτι στην αντιμετώπιση της μητέρας θα πρέπει τα νέα παιδιά να διαλέξουν δουλειά ή μητρότητα;;πολύ δύσκολο γιατί οι συνθήκες οι οικονομικές είναι πάρα πολύ δύσκολες.
Όταν πριν 28 ακριβώς χρόνια βρέθηκα σε αυτό το δείλημα επέλεξα τη συνέχιση της δουλειάς μου (ίσως το ωράριο να ήταν λίγο ανθρώπινο βέβαια) κι έτσι σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να μπορώ να συνταξιοδοτηθώ.
Θέλω να πιστεύω ότι έκανα ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για τα παιδιά μου, έτσι τουλάχιστον λένε τα ίδια.
Μου θύμισες τη coca cola, τα γαριδάκια και όσα είχα επιλέξει να μην καταναλώνουμε καθημερινά, παρά μόνο σε πάρτυ. Ήταν το πιο προσιτό παράδειγμα για να κατανοήσουν τα παιδιά πόσο διαφέρουν οι αρχές και οι συνήθειες κάθε οικογένειας. Η ερώτηση ήταν πάντα "γιατί οι άλλοι πίνουν;" και η απάντηση "γιατί έχουμε επιλέξει να μην πιούμε"
Ένα πολύ βοηθητικό βιβλίο για τη διαδικασία της πέψης ήταν "ο Μάκης ενζυμάκης και η μάχη στο στομάχι".
Καλό μεγάλωμα στα παιδάκια σου και καλές στιγμές στα τραπέζια σας!
Έλα, χαρά μου! Μια κουκλίτσα ήσουν και χωρίς κορδελίτσα! Και μπορώ να πω πλέον πως ο τρόπος και η προσοχή με την οποία "χειρουργούσες" το καρπούζι έδειχνε τον προσανατολισμό σου!!!
Σαν ένας μπαμπάς που ασχολείται με το φαγητό των (πολλών) παιδιών του, έχω να καταθέσω ότι συμφωνώ απόλυτα με τη Βίκυ και της δίνω τα συγχαρητήριά μου. Θέλω να πιστεύω ότι τα μισά τουλάχιστον από αυτά τα έχω πετύχει κι εγώ. Συμπληρωματικά:
-η αφθονία ψωμιού στο τραπέζι μπορεί να γίνει εναλλακτικό φαγητό για τα παιδιά όταν δεν τους αρέσει ένα φαγητό και πρέπει να αποφεύγεται
-οι σταθερές ώρες φαγητού (όσο γίνεται) ρυθμίζουν τον οργανισμό των παιδών και το αίσθημα της πείνας τους
-τα παιδιά σέβονται περισσότερο το τραπέζι όταν συμμετέχουν ενεργά στην προετοιμασία του. Όσο μεγαλώνουν μπορούν να αναλαμβάνουν ενεργούς ρόλους στην προετοιμασία του (στρώσιμο, σερβίρισμα ή ακόμη και μαγείρεμα)
-οι γιαγιάδες, παρά την αγάπη τους για τα παιδιά, είναι συχνά καταστροφικές για την τήρηση παρόμοιων κανόνων. Φυσικά το τίμημα της ευκολίας που προσφέρουν όταν βοηθούν είναι μεγάλο για να αποφασίσεις να τις περιορίσεις. Η απόφαση δική σας...
-αντί για την απομάκρυνση συγκεκριμένων τροφών (αναψυκτικά, πατατάκια κλπ) από το σπίτι, προσωπικά προτιμώ την περιστασιακή εμφάνισή τους και την εκπαίδευση στο μέτρο που εφαρμόζουμε. Κάποια στιγμή τα παιδιά θα βγουν από το σπίτι και θα πρέπει να μην "πέσουν με τα μούτρα" σε αυτό που τους έλλειπε.
-όλες οι συμβουλές χρειάζονται συχνές επαναλήψεις αλλιώς θα ξεχάσουν γρήγορα τον ... "Ενζυμούλη"
-και βέβαια, τίποτε από όλα αυτά δεν θα γίνει σεβαστό από τα παιδιά αν δεν το ακολουθήσουμε κι εμείς
αυτά ... και πάλι πολλά μπράβο!
Δε το ξερω το παιδάκι!! Αρνουμαι να κυκλοφορουν ετσι αυθαιρετα οι φωτογραφιες μας... Ελα βρε μαμάαα ....σαν αγοράκι ειμαι :'( Που είναι η κόκκινη κορδελίτσα μου?